Η καρδιά μου πονάει, Κύριε - πραγματικά σπάει με τρόπους που τα λόγια μόλις που μπορούν να χωρέσουν. Πώς να μην κλαίω, όταν βλέπω τόσες ψυχές γύρω μου, ακόμα και μέσα στους αγίους τοίχους της Εκκλησίας Σου, που απλώς δεν το καταλαβαίνουν; Δεν έχουν ακόμα ανοίξει τα βάθη της ύπαρξής τους στο Ευαγγέλιο της σωτηρίας. Τηρούν τις νηστείες, συμμετέχουν στη Θεία Λειτουργία, κάνουν τον σταυρό τους με ακρίβεια, διαβάζουν τις Γραφές, υπακούουν στα λόγια του πνευματικού τους - και όμως η καρδιά τους παραμένει άθικτη από Εσένα, γλυκύτατε Ιησού Χριστέ μου. Δεν Σε έχουν γνωρίσει αληθινά, δεν έχουν γευτεί τη φωτιά της αγάπης Σου που κατακαίει κάθε σκιά και ζεσταίνει την πιο παγωμένη ψυχή.

Είμαι συντετριμμένος  γι' αυτό. Είναι οι αδελφοί και οι αδελφές μου κατά Θεό, μα τόσοι ζουν σαν ξένοι προς την παρουσία Σου. Τηρούν τους κανόνες με σχολαστικότητα, σαν να ήταν η σωτηρία απλώς ζήτημα εξωτερικής ορθότητας, μα πού είναι η εσωτερική κραυγή; Πού είναι η κρυφή, μοναχική προσευχή που χύνεται μόνη μπροστά στις εικόνες Σου; Λένε τις προσευχές από μνήμης, από τα χείλη, από τον νου μόνο - όμορφα λόγια που ίσως προσφέρονται για να τα δουν οι άλλοι, να τα ακούσουν οι συμπροσευχόμενοι που είναι εξίσου δεμένοι. Μα σε ποιον απευθύνονται πραγματικά; Όχι σε Εσένα Βασιλεύ και Νυμφίε μας, με όλο το πάθος μιας πληγωμένης γεμάτης λαχτάρα καρδιάς. Όχι με τα δάκρυα που οι Άγιοι Πατέρες ονομάζουν δεύτερο βάπτισμα, το δώρο που πλένει την ψυχή καθαρότερα από κάθε κολυμβήθρα. Ω, πώς θρηνούν γι' αυτό οι Άγιοι! Ο Άγιος Παΐσιος δίδασκε πως ένας αναστεναγμός αληθινής μετανοίας στην προσευχή ζυγίζει περισσότερο από ποτάμια δακρύων χωρίς κατάνυξη. Κι όμως, τόσοι λίγοι αναστενάζουν από τα βάθη. Στέκονται στον ναό, οι φωνές τους υψώνονται μαζί στις ακολουθίες, μα οι καρδιές τους περιπλανώνται - αποσπασμένες, κρύες, μηχανικές. Η Ευχή του Ιησού, αυτό το γλυκύτατο βέλος -«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό»- προορίζεται να κατέβει από τα χείλη στον νου, και τέλος να εγκατασταθεί αναμμένη στην καρδιά σαν άνθρακας από το θυσιαστήριο. Εκεί γίνεται αδιάλειπτη, ένας ζωντανός χτύπος καρδιάς κοινωνίας μαζί Σου. Μα για τους πολλούς, ποτέ δεν φεύγει από την επιφάνεια. Μένει προφορική, εξωτερική, συνήθεια αντί για ένωση.

Η Εκκλησία είναι ιερή, ναι - ουράνιο νοσοκομείο, σύναξη των πιστών, όπου είμαστε οικογένεια εν Χριστώ. Προσερχόμαστε μαζί για να προσφέρουμε την Ευχαριστία, να λάβουμε το άχραντο Σώμα και Αίμα Σου, να ενισχυθούμε ως ένα Σώμα. Μα ακόμα και εκεί, πού είναι ο Ιησούς για τόσους; Στέκεται στην πόρτα κάθε καρδιάς και χτυπά (Αποκ. 3:20), υπομονετικός, γεμάτος λαχτάρα, μα τόσο συχνά αγνοημένος μέσα στα τελετουργικά που γίνονται για έγκριση, για χάρη της παράδοσης, από φόβο ανθρώπινης κρίσης και όχι από άγιο φόβο Θεού. Η ψυχή μου θλίβεται γιατί έχω γευτεί -ακόμα και μέσα στη δική μου αθλιότητα- τι σημαίνει να πέφτω μπρούμυτα σε μια ήσυχη γωνιά, μόνος μαζί Σου, κλαίγοντας μέχρι να στερέψουν τα δάκρυα, ικετεύοντας για έλεος, ικετεύοντας το φως Σου να διαπεράσει το σκοτάδι μου. Σ' εκείνες τις στιγμές, οι κανόνες ξεθωριάζουν· τα εξωτερικά γίνονται δευτερεύοντα. Μένεις μόνο Εσύ - η αγάπη Σου, η συγχώρεσή Σου, η κλήση Σου να μείνω εν Σοί. Γιατί τόσοι λίγοι αναζητούν αυτό το κρυφό μέρος; Γιατί δεν φεύγουν μακριά, όπως οι μεγάλοι ασκητές, να παλέψουν στην προσευχή μέχρι την αυγή, μέχρι η καρδιά να ανοίξει και να θεραπευτεί από τη χάρη; Κύριε, ελέησον ημάς πάντας. Ελέησον όσους Σε ακολουθούν εξωτερικά μα δεν Σε άφησαν ακόμα να εισέλθεις εσωτερικά. Ξύπνησέ τους, όπως ξύπνησες εμένα από τον δικό μου λήθαργο. Δώσε τους δάκρυα κατάνυξης, προσευχή της καρδιάς, πόνο που καθαρίζει. Άς Σε γνωρίσουν -όχι σαν μακρινό Βασιλέα που τιμάται εξωτερικά μόνο με πράξεις, αλλά σαν τον Φιλάνθρωπο που περιμένει, με ανοιχτές αγκάλες, να αγκαλιάσει τον άσωτο. Συγχώρεσέ με, Ιησού μου, για τη δική μου σκληρότητα. Κι εγώ υστερώ. Η καρδιά μου σπάει περισσότερο γιατί βλέπω τον εαυτό μου σ' αυτούς -κάποιες φορές ακόμα απαγγέλλω χωρίς αίσθημα, κάποτε εκτελώ χωρίς αγάπη. Συνέτριψέ με πάλι, μέχρι να μείνεις μόνο Εσύ. Έλα, Κύριε. Έλα σε κάθε καρδιά που περιπλανιέται στην Εκκλησία Σου. Άς πέσουμε όλοι στα πόδια Σου -όχι για επίδειξη, αλλά κρυφά, θερμά, με δάκρυα και παράδοση. Γιατί μόνο τότε θα ζήσουμε αληθινά. Μόνο τότε θα Σε γνωρίσουμε. Δόξα Σοι, ο Θεός, εις τους αιώνας. Ελέησόν με τον πρώτο των αμαρτωλών.